Dag allen,
Ik zit met een heel groot en vervelend probleem en geraak er maar niet wijs uit(zelfs niet na een diepgaand gesprek met een paar supergoede vriendinnen) Ik hoop dat jullie me hierbij raad/advies kunnen geven.
Laat ik me even voorstellen, zodat jullie enig beeld van me hebben: Ik ben Arno(mannelijk geslacht om mogelijke verwarring te verkomen), 19jaar en afkomstig uit Zemst.
Het probleem zit als volgt: 7 maanden geleden, leerde ik op onthaaldagen van de universiteit een geweldig lief en gezellig meisje kennen. We hebben ons gedurende maanden goed geamuseerd, ook al hadden we hier en daar kleine meningsverschillen (wat normaal is m.i.), tot enige tijd.
Soms heeft ze (mn vriendin) van die momenten dat ze plots omslaagd, dat ze op alles wat ik zeg turbulent reageer en ik er niets goed voor kan doen. Even bij vermelden dat ze een vrij druk leven leidt: ze studeert haar 1ste jaar aan de universiteit en combineert dit met speelplein, theater en begeleidt kampen voor speelplein, maar soms kan ze het gewoon aan. En daarom die turbulente reacties soms... Ik heb haar al aangeraden, om eventueel bepaalde activiteiten naar een latere datum te verschuiven, maar ze weigerde dat. En soms barst zo uit (o.w.v. de drukte van haar verschillende bezigheden, die niet altijd goed samengaan)
De week voor de paasvakantie waren we samen op stap geweest. De morgen erna echter werd ze kwaad, en stak ze al mn spullen in een plastic zak (in concreto dingen die ik haar ooit cadeau gaf, etc.) en smeet die op de gang van haar kot. Ze zette me prompt (ik lag nog half in slaap in haar bed) aan de deur. De dag erna kwam ze het uitmaken. Dat deed pijn, want ik begreep haar reactie niet. De 1ste week van de paasvakantie ging ze als instructor mee op een cursus speelplein. Daar leerde ze klaarblijkelijk een andere kerel kennen "Filip".
Omdat het gedaan was tussen ons, kwam ze wss goed overeen met hem en begon ze er de 2laatste dagen van het kamp iets voor te voelen.
Ze dacht dat het maar tijdelijke gevoelens waren. Tot dat, 2 weken later echter, die Filip, naar het cocktailfeestje van mn vriendin haar kot kwam en ze samen stonden te praten. Die 'Filip' zijn beste maat, was vermist geraakt tijdens het diepzeeduiken. Een goede vriend van me waarschuwde me dat hij het niet vertrouwde.
Die dag echter was die Filip, naar haar kot gekomen om haar te zeggen,d at hij iets voor haar voelde. Ik kwam bij haar diezelfde dag in de namiddag en merkte duidelijk dat er iets scheelde, maar ze schoof het af op die vermiste jongen.
Van donderdag op vrijdag stuurt ze me een smsje met als laatste zinnen "Je weet niet wat ik nu doormaak, liefde is zoiets raars, knuffel x"
DAT vond ik heel raar en ging prompt om een moment dat ze het niet zou verwacht hebben (tussen mn pauze 13-14u ga ik meestal met vriendin iets eten in bar) langs op haar kot en die Filip kwam daar buiten. Ik ben er vriendelijk tegen geweest en naar haar kot gegaan.
Dan heeft ze me alles uitgelegd, wel met enige aarzeling. Dat ze met die Filip goed overweg kon op kamp, omdat het tussen ons uit was en ze iets voor hem was gaan voelen, maar hoopte dat het tijdelijke gevoelens waren; wat echter niet zo was.
M.a.w.: vorige vrijdag kreeg ik te horen van haar (ik heb me al vaak afgevraagd of ze het me had verteld, mocht ik er zelf niet achter zijn gegaan) dat die Filip voor haar gevoelens had sinds dat kamp en het haar afgelopen woensdag kwam vertellen EN 2) dat zij ook iets voor hem voelde (3weken al)
Maar ze zit met een grote knoop beweert ze. Mijn inziens kan ze niet kiezen. Ze heeft 3weken lang verzwegen dat ze gevoelens had voor een ander en bij dat te horen, deed dat me fiks pijn
Afgelopen zaterdagmorgen alvorens ik haar naar het station deed, hebben we nog eens een fikse ruzie gehad.
Om deze hele episode tot één simpele vraag te herleiden aan jullie allen: [b]Zouden jullie opnieuw beginnen met jullie lief^/b$, als ze het amper 2weken geleden zelf heeft uitgemaakt en ze (zelf ontdekt, want als ik niet was langsgegaan had ik het mss nooit geweten) 3weken gevoelens heeft gekoesterd voor een andere jongen.
Dank je dit epistel te lezen en met wat raad zouden jullie me heel dankbaar zijn
groeten,
Arno
