een vraag aan jullie:
wat doe je met het klassieke prototype van een verzuurde veertiger die alle problemen in dit land op de schouders van de vreemdelingen schuift en rotsvast van zijn eigen gelijk overtuigd is?
Mijn vader is zo'n persoon en wil me de godganse tijd duidelijk maken dat ik de wereld niet begrijp. "We moeten de overrompeling stoppen, ze maken alles kapot!"
Ik vind het echt heel triest om te zien dat mijn eigen vader hoe langer hoe meer de ideologie die ik verafschuw begint te belichamen...
En daar zit ik dan aan tafel met mijn vader en een collega van hem. Allebei zitten ze hun gedacht over de vreemdelingen eens goed te vertellen. En ze moedigen elkaar aan he...
Ik heb de tafel maar verlaten.
