De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van de morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.
zwervende tussen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van ’t water,
voer ik een vrouw aan mijn zij,
die zorgeloos zingt langs het eeuwige water
een held’re, verruk’lijk-meeslepende wijs:
‘het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen,
wij gaan terug naar ’t paradijs.’
Ik zag dit gedicht vanmorgen in zo'n gedichtenbundel van mijn ouders, jullie kennen het vast al (?) maar ik vond het zo mooi en zo vlot klinken, ik wou even share'en
