de zachte streling
van m'n oren
golven in m'n hoofd
jouw aanblik
toont perfectie
ik luister
half verdoofd
je vingers spinnepoten
kruipen rennen
heen en weer
plotse stilte
vol verwachting
je kijkt op
ik smeek om meer
je handen
glijden teder
over 't warme tere hout
je viool
glimt
zachtjes
ik krijg koud
tot je weer begint te spelen
een warme klank
verdrijft de kou
laat me verdrinken
in die muze
ik vind m'n roeping weer
in jou
-1/02/04-
*Voor Robin en Wietse, 2 lieve super-violisten...*
