The last Spliff
Je ricocheert ergens in gras bij water
en een mier loopt over je knie in je boxer
je merkt niets want het is zomer
en je bent tien tot nu tien jaar zoiets
je bent klein en grappig maar echt,
en alles kust de kleuren knus
een beetje zoals venus
de zwerver onder de dichters
en op die plaats waar de mier je beet
(dus niet op het bovenste gedeelte van je reet)
zoeken kinderen nog steeds stenen
en een ander kind vindt jou misschien
alles zo onverwacht dat mijn volta overal kan plegen
en die zegt: twintig is gewoon twee stenen.
Uitleg:
Sinds ik hier ben schrijf ik odes en mijn allereerste post schreef ik aan AMCS en zo ging ik het rijtje af van belangrijke mensen tot complete gekken die hier komen, ik heb me voor jullie suf gesplieft om toch maar the good stuff op papier te kunnen zetten. Oh yeah, met plezier.
Maar nu Z 20 is geworden breken er nieuwe tijden aan en is het ook aan mij om het goede voorbeeld te geven en de fakkel door te geven aan de generatie na ons. Het was onze generatie die on the streets luisterden naar Spice Girls (viva forever!), Steps, Take That en natuurlijk NTM (ja wij kenden die shit al van voor de debiele splitt check het nr seine saint denis style maar, alles daarna is ik producer zijn ik sterren willen lanceren)
Bovendien is het vreselijk klote om heen en weer in je kamer te lopen terwijl op je bureau je splief steeds uitgaat, mensen met ervaring weten dat op het einde die vlam je neus kan verbranden als je zo'n klein ding moet heraansteken of dat het miniscuule peukje je vingers of lippen vreselijk kan verbranden.
Anyway deze ode is opgedragen aan Z maar ook aan alle mensen hier van '84, we worden of zijn nu 20 but we will keep it real and call no man mister!
