Het huis van de toekomst al gezien ? Is ultra modern, met de laatste nieuwe snufjes, automatisering, beveiliging en entertainment. Is de boter op ? No problem, de koelkast houdt een voorraadlijst bij en bij een lage voorraad wordt automatisch een bestelling gedaan via internet. Binnen de 24 uur komt een bezorger het in een speciaal beveiligd luik droppen aan je voordeur. Geen kans op diefstal of inbraak. Wat missen we hier ? De menselijke interactie !
Hoe mooi de toekomstbeelden ook mogen zijn, je merkt het zelf dat de socialiteit tussen de mensen vervagen. We verkiezen meer en meer om thuis te blijven en te chatten dan op café te gaan met vrienden. We sturen emails ipv. brieven want het is zoveel makkelijker. Ergens afspreken op voorhand ? Nee, druk leven. SMS je wel als ik vertrek. De mens wil meer en meer gemak en ik zie het in als onze sociale ondergang. Stilaan vervreemden we ons van de buitenwereld om uiteindelijk meer en meer onszelf op te sluiten in ons eigen huis. Je merkt het zelf al: je neefjes en nichtjes groeien op met internet en PC. Met MSN Messenger en Counter-Strike. Een virtueel venster dat reactie geeft op je actie, maar het slaat nooit terug.
Waar gaan we naartoe met deze vervreemding ? Onze prioriteiten liggen meer bij veiligheid en gemak dan vroeger, want overleven is meestal mogelijk in onze voorzienende maatschappij. Ik ben zelf van 21-jarige leeftijd op dit moment en mijn eerste contact met een PC was een Commodore 64, die alleen gebruikt werd als spelconsole. Nu krijgt de opgroeiende jeugd een verbinding met de hele wereld en de mogelijkheid alles te doen voorgeschoteld. Wil je je neef in Amerika uitschelden omdat je jaloers bent op zijn playstation ? 2 klikken en wat typwerk volstaat. Nep-relatie ? Ken er wel een paar die daar goed in zijn...
Het verschil tussen de nerd van 5 jaar geleden en de gewone burger was vroeger duidelijk zwart-wit, nu is deze zo grijs als het maar kan. De anti-sociaal bleek kereltje van 17 zit niet desnoods meer achter zijn PC dan een 14-jarig barbie'tje. Uiteindelijk zoeken we een vervanging voor het tragere, moeizamere proces van sociaal communiceren, maar daar slagen we niet in. Hoe makkelijker we het onszelf maken, hoe meer we de kluizenaars worden waar we niet zo lang geleden verafschuwde en minachtte.
